Η ζωή μου
ένα παζλ.
Κομμάτια πολλά—
δεν ενώνουν.
Άλλα δεν ταιριάζουν.
Άλλα λείπουν.
Κι αυτά που μένουν
αφήνουν κενά.
Δεν μπορώ
να τη διαβάσω.
Ο εαυτός μου–
ένα παζλ
Κομμάτια που
πονάνε,
αγαπούν,
αρνούνται,
επιθυμούν.
Κανένα
δεν συμφωνεί.
Κι εγώ στη μέση—
να προσπαθώ
να δώσω σχήμα.
Μάταια.
Ίσως κάποια κομμάτια
να χάθηκαν.
Ίσως
να μην υπήρξαν ποτέ.
Κι έτσι μένω:
να κοιτάζω
όχι πλέον την εικόνα—
αλλά τα κενά της.
Ίσως
αυτή να ήταν εξαρχής.
Όχι αυτό που φαίνεται—
αλλά αυτό
που λείπει.