Έχω μια σκιά
που άλλοτε σέρνεται μπροστά μου
κι άλλοτε πίσω—
ανάλογα με το φως.
Μα εγώ
τη νιώθω πάντα
επάνω μου.
Κρεμασμένη
σους ώμους μου
βαριά,
σαν να θέλει
να με λυγίσει.
Δεν μ’ αρέσουν οι σκιές.
Ούτε όταν απλώνονται στο φως
ούτε όταν κρύβονται
στο σκοτάδι.
Είναι πάντα εκεί.
Κι αυτή—
πιο πολύ απ’ όλες—
με ακολουθεί.
Σαν να την έφτιαξα εγώ.
Σαν να υπάρχει
μόνο
επειδή εγώ υπάρχω.
Και τότε σκέφτομαι:
αν θέλω να χαθεί,
πρέπει πρώτα
να χαθώ εγώ