Μικρός
έγραφα κύκλους
στο χαρτί
και έβαζα στο κέντρο
την υπογραφή μου.
Μου είπαν:
Τόσο μεγάλη
η ανάγκη σου
να αφήνεις παντού
το αποτύπωμά σου;
Χωρίς να αρνούμαι
την εγωμανία μου
—με προδίδει,
άλλωστε,
και η
αυταρέσκειά μου—
πρέπει να πω
αυτό:
Δεν είμαι
πάντα έτσι.
Κι όποτε είμαι,
είναι από ανάγκη
να πιαστώ
από εμένα,
σαν σωσίβιο,
όπως πιάνεται
από τα μαλλιά
κάποιος
που πνίγεται.
Η προσπάθεια,
βέβαια,
είναι απέλπιδα.
Ειδικά
όταν πιάνεσαι
από τα δικά σου
μαλλιά.
Και ακόμη περισσότερο,
όταν δεν έχεις
μαλλιά
να πιαστείς.
Αυτό συμβαίνει
στην περίπτωσή μας.
Το «Εγώ»
μέσα στον κύκλο
δεν επιβάλλεται
υπογράφοντάς το.
Γιατί τίποτα
δεν επιβάλλεται
σ’ ένα κενό
που ρουφά
τα πάντα.
Αν το δεις
από την ανάποδη,
η υπογραφή
με τον κύκλο
τριγύρω
δεν είναι παρά
το αποτύπωμα
μιας ζωής
σε δίνη.
Γράφουμε
κύκλους,
όλο και
μικρότερους,
πλησιάζοντας
το κέντρο,
που
σαν ρουφήχτρα,
στο τέλος
θα μας
καταπιεί.