Τώρα
το μυαλό μου
είναι
κουρασμένο.
Τη νύχτα
δεν
κοιμήθηκα
καθόλου.
Με βρήκε
το χάραμα
στο γραφείο,
στην καρέκλα,
να γράφω.
Τι,
δεν ξέρω
ακριβώς.
Αφήνομαι.
Νιώθω
ελάχιστα.
Ίσα που
καταλαβαίνω
ότι είμαι
ζωντανός.
Μόνο
μια ανησυχία,
μέσα μου,
διάχυτη.
Μια αγωνία
για το
τίποτα.
Το απόλυτο
τίποτα.
Που γίνεται
κάτι.
Και το κάτι
γίνεται
μεγάλο.
Θεόρατο.
Με απειλεί.
Προσκρούω
πάνω του
και
διαλύομαι.