Η ώρα
περασμένη.
Πρέπει να πάω
για ύπνο.
Και βιάζομαι
να το κάνω.
Δεν είναι
ο ύπνος
που με καλεί
ύστερα
από μια
κουραστική μέρα.
Εγώ
επιθυμώ
να βρεθώ
στην αγκαλιά του.
Σήμερα.
Και
κάθε νύχτα.
Τότε
είναι
που ζω.
Η μονοτονία,
οι φόβοι
και η πλήξη
της ημέρας
γίνονται,
τη νύχτα,
δράση,
αδημονία,
στιγμές
ξεχωριστές.
Στους κόσμους
των ονείρων μου
ζω
τη ζωή
της ζωής
που πια
δεν ζω.
Καταστάσεις.
Σενάρια
κινηματογραφικού
στυλ.
Πρόσωπα
γνωστά,
άγνωστα,
που ζουν
ή
έπαψαν
εδώ και καιρό
να ζουν.
—
Στα όνειρα
ο θάνατος
δεν έχει
ισχύ.
—
Παίζουμε
όλοι
άψογα
τον ρόλο
του εαυτού μας.
Ακόμη
κι όταν
τα σενάρια
είναι
λυπηρά,
στενάχωρα,
έχουν
μυρωδιά
ζωής.
Και
λαχτάρας.
Για μένα,
που έπαψα
να λαχταρώ.
Που εξόρισα
τη λαχτάρα
στο ασυνείδητο
των ονείρων.
Και εκεί
ψάχνω πια
να τη βρω.
Αχ,
και να μπορούσα
να χαθώ
στους
ονειρικούς μου
κόσμους,
όπου
μπαινοβγαίνω.
Δεν θα με έβρισκαν
ποτέ.
Γιατί
ποτέ
δεν θα
ξυπνούσα.