Απλώνω
το χέρι
να χαϊδέψω
το πρόσωπό σου.
Γέρνεις
το κεφάλι
να με
φιλήσεις.
Η εικόνα σου,
όμως,
παγώνει.
Θολώνει.
Λες:
«Σ’ αγαπώ».
Σε πιστεύω.
Μου πιάνεις
το χέρι
να μου δείξεις
πως είσαι
εκεί.
Η εικόνα σου
ακόμα
θολή.
Προσπαθώ
να σε
ακουμπήσω,
μα
το χέρι
σε διαπερνά.
Είσαι
άυλη.
Ένα ολόγραμμα
της επιθυμίας μου.
Σε προβάλλει
έξω
από εμένα.
Σου δίνει
ζωή.
Κι εσύ
μου προσφέρεις
αγάπη,
τόσο δυνατή,
που χάνομαι
μέσα σου.
Όλο μου
το Εγώ
γίνεται
Εσύ.
Σε μια
αντιστροφή
που δεν ξεχωρίζει
το πραγματικό
από
το φανταστικό,
εμένα
από
εσένα.
Αγκαλιαζόμαστε.